Abadeh

 Το Abadeh είναι μια μικρή εμπορική πόλη ανάμεσα από το Isfahan και το Shiraz, από όπου η φυλή των Ghashgay περνούσε κατά την εποχιακή μεταναστευτική πορεία της από το Βορρά προς το Νότο. Συνεπώς, το σπουδαίο αυτό εμπορικό κομβικό σημείο, ήταν γνωστό σε όλα τα μέλη αυτής της ανυπότακτης, ένοπλης, τουρκόφωνης φυλής, που για τους Πέρσες αξιωματούχους αποτελούσαν πάντα απειλή. Μετά από πιέσεις των αρχών που ήθελαν να αυξήσουν τον έλεγχο, ορισμένα από τα μέλη της φυλής Ghashgay έβρισκαν καταφύγιο στην πόλη Abadeh. Μετά την εγκατάστασή τους, οι γυναίκες υφάντριες είχαν περισσότερο χρόνο και καλύτερους εργαλειούς και παρήγαγαν αρτιότερα χαλιά. Οι πλευρές των χαλιών έγιναν πιο ευθείες και η πυκνότητα των κόμπων υψηλότερη. Παράλληλα με τη βελτίωση των αργαλειών, για την κατασκευή της βάσης των χαλιών χρησιμοποιήθηκε βαμβάκι που για τον υφάντη παράγει καλύτερα χαλιά.

Η ταπητουργία στο Abadeh δεν ήταν ανέκαθεν επηρεασμένη από τους Ghashgay. Η πρότερη παραγωγή χαλιών χαρακτηριζόταν από σχέδια βάζων και χρωματισμούς χωρίς ιδιαίτερη αξία. Το σχέδιο αυτό ονομαζόταν Zil-i-Sultan και εμφανιζόταν σε φόντο στο χρώμα του ελεφαντόδοντου. Η μικρή εμπορική κίνηση του χαλιού ανάγκασε τους κατοίκους του Abadeh να αναζητήσουν νέα σχέδια, γεγονός που τους έστρεψε προς την ταπητουργική παράδοση των Ghashgay. Σταδιακά, στην πόλη Abadeh αναπτύχτηκε ένα μοναδικό σχέδιο που ονομάζεται heybatlu. Το σχέδιο αυτό χαρακτηρίζεται από ένα κεντρικό μετάλλιο σε σχήμα ρόμβου που περιέχει μια μικρή γεωμετρική ροζέτα, η οποία επαναλαμβάνεται και στις τέσσερις γωνίες του χαλιού. Περίτεχνα μοτίβα με το ‘δέντρο της ζωής’ εμφανίζονται τόσο στη κεντρική ροζέτα, όσο και στα γωνιακά σχήματα. Η επιφάνεια του χαλιού καλύπτεται από μικρές εικόνες με πουλιά, τετράποδα ζώα, καθώς και δέντρα και λουλούδια. Τα κυριότερα χρώματα είναι το κόκκινο, το μπλε, το χρώμα της σκουριάς, το λευκό, μικρές ποσότητες πράσινου και κίτρινου για τα μικρά μοτίβα της επιφάνειας, ενώ οι γωνίες είναι συνήθως στις αποχρώσεις του λευκού. Η βάση του χαλιού είναι από βαμβάκι, στοιχείο που διαφοροποιεί τα χαλιά Abadeh από τα χαλιά Shiraz που έχουν μάλλινη βάση, ενώ εξίσου χαρακτηριστικό γνώρισμα των Abadeh είναι και η χρήση μπλε υφαδιών. Η πυκνότητα των κόμπων, που είναι ασύμμετροι, κυμαίνεται από 100 έως 400 χιλιάδες κόμπους ανά τετραγωνικό μέτρο. Δεν είναι σπάνια στα χαλιά αυτά η χρήση μικρής ποσότητας μαλλιού από κατσίκα.

Gasghai

Η φυλή των Gasghai αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη τουρκόφωνη ομάδα στο Ιράν, αριθμώντας περίπου 250 χιλιάδες μέλη. Δεν πρόκειται για έναν ομοιογενή πληθυσμό με κοινές ρίζες, αλλά για μια συνομοσπονδία μικρότερων φυλετικών ομάδων, των οποίων η περιοχή εκτείνεται από το Abadeh και το Shah – Reza στην επαρχία του Ισφαχάν έως την ακτή του Περσικού Κόλπου στο Νότιο Ιράν. Οι Gasghai είναι μια ποιμενική φυλή νομάδων που μετακινείται στα υψηλότερα οροπέδια του Ζάγρου νότια του Shiraz το καλοκαίρι και βόρεια του Shiraz, στα χαμηλά βοσκοτόπια του Ζάγρου, το χειμώνα. Η βασική τους καταγωγή είναι από Τουρκομανικές ή Αζερικές / Εφσαρικές φυλές. Διαθέτουν ιδιαίτερα καλή φήμη και θεωρούνται άριστοι τεχνίτες στον τομέα της ταπητουργίας, παράγοντας υψηλής ποιότητας, φυσικά, χειροποίητα χαλιά, διαφόρων ποιοτήτων και ποικιλιών. Η νομάδικη ζωή που διήγαν ευνόησε την τέχνη της ύφανσης χαλιών, καθώς τα τελευταία ήταν ανθεκτικά και εύκολα στη μεταφορά, ενώ οι πρώτες ύλες βρίσκονταν σε αφθονία. Έτσι, η τέχνη της ταπητουργίας στη φυλή αυτή έχει διατηρήσει τα παραδοσιακά της στοιχεία εδώ και 600 χρόνια.

Οι Gasghai χρησιμοποιούν κυρίως τον οριζόντιο εργαλειό, μαλλί από τα δικά τους κοπάδια και βαφές που παρασκευάζουν σύμφωνα με αρχαίες συνταγές. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η ολόμαλλη κατασκευή, οι έντονες ραβδώσεις στο πίσω μέρος του χαλιού, τα έντονα, βαθιά χρώματα και η χρήση παραδοσιακών μοτίβων όπως το ‘Hershang’ ή το καβούρι. Τα σχέδια είναι κυρίως γεωμετρικά με μια σειρά τριών ή πέντε μεταλλίων στο μέσο του χαλιού ή στο κέντρο και στις γωνίες. Ολόκληρη η επιφάνεια καλύπτεται από μικρά γεωμετρικά μοτίβα. Τα κυριότερα χρώματα είναι το κόκκινο σε όλες τις δυνατές αποχρώσεις, από τον τόνο της σκουριάς έως το καφέ, καθώς και τόνοι του σκούρου μπλε και του μπεζ. Τα παραδοσιακά νομαδικά χαλιά είνα ολόμαλλα και διαθέτουν στημόνια στο χρώμα του ελεφαντόδοντου και σκούρα ή κοκκινωπά υφάδια, ενώ τα πιο σύγχρονα, χωριάτικης παραγωγής, έχουν συνήθως υφάδια από βαμβάκι. Τα περισσότερα καλοδουλεμένα και πιο ιδιαίτερα χαλιά Gasghai υφαίνονται στην Firuzabad, όπου κατοικούν τα περισσότερα μέλη της φυλής καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. Η πυκνότητα των χαλιών που παράγει η φυλή κυμαίνεται από 70 έως 170 κόμπους ανά τετραγωνική ίντσα. Τα χαλιά Gasghai θεωρούνται κομψοτεχνήματα της παραδοσιακής χειροτεχνίας με την ανθεκτικότητα και την ονειρική, μυστηριακή φύση της ύφανσής τους.

Το πλεονέκτημά τους είναι η μεγαλύτερη αντοχή τους στο χρόνο και στην χρήση από οποιασδήποτε άλλης καταγωγής χειροποίητα χαλιά. Κρυμμένο στην αγκαλιά των Ιμαλαϊων, στην Κεντρική Ασία, το οροπέδιο του Θιβέτ αποτελεί την υψηλότερη περιοχή στον πλανήτη με μέσο ύψος τα 4.000 μέτρα, κερδίζοντας επάξια την επωνυμία Στέγη του Κόσμου με διασημότερη κορυφή του, το βουνό Έβερεστ. Το Θιβέτ είναι μια χώρα που ενώ έχει δεχτεί την εισβολή πολλών φυλών και λαών από την αρχαιότητα ως σήμερα, καταφέρνει να διατηρεί σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτα τα εθνικά του χαρακτηριστικά ενώ διέπεται από μια βαθιά πνευματική και μεταφυσική ατμόσφαιρα, με τη βουδιστική θρησκεία να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτισμικά στοιχεία που διαμόρφωσαν την Θιβετιανή κοινωνία.


Τον 7ο π.Χ αιώνα, η ανάδειξη της Θιβετιανής Αυτοκρατορίας και η κατάκτηση πολλών πόλεων – κρατών του Δρόμου του Μεταξιού, έφερε σε επαφή τους Θιβετιανούς με τις ταπητουργικές παραδόσεις χωρών τις Κεντρικής Ασίας, αν και η επεξεργασία του μαλλιού και η υφαντική ήταν αρχαίες τέχνες στο Θιβέτ, αφού και βασίστηκαν σε αυτές για την επιβίωσή τους. Το Θιβέτ, υπήρξε μια αρκετά ανοιχτή κοινωνία, κι έτσι, η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων εξοικείωσε τους Θιβετιανούς με την ταπητουργία του Ανατολικού Τουρκεστάν και της Κίνας, και συνετέλεσε στην ανάπτυξη του ιδιαίτερης Θιβετιανής παράδοσης στην ταπητουργία, αφού και η ύφανση χαλιών πρωτοξεκίνησε στο Θιβέτ από ταπητουργούς της Κεντρικής Ασίας που μεταφέρθηκαν εκεί να εργαστούν ως τεχνίτες.

Η ύφανση χαλιών στο Θιβέτ στηρίζεται στα εξαίρετης ποιότητας φυσικά υλικά που χρησιμοποιούνται. Τα αιγοπρόβατα των ορεινών περιοχών διαθέτουν μαλλί ιδιαίτερης ελαστικότητας, με μακριά νήματα και ανθεκτική, ινώδη δομή. Ακόμη, περιέχουν ασυνήθιστα μεγάλη ποσότητα λανολίνης, ζωικό λίπος, και φυσικό κερί που διατηρείται ακόμη και μετά την επεξεργασία. Πρόκειται για χειροποίητα χαλιά, απόλυτα “organic” με νηματοποίηση στο χέρι, χωρίς καμία εμπλοκή χημείας. Παράλληλα στο Θιβέτ έχουν υψηλής ποιότητας ζωικό μετάξι, καθώς και αυθεντικό cashmere και μαλλί Yark που είναι πολύ ακριβότερο και από το ζωικό μετάξι.

Τα Θιβετιανά χαλιά είναι ξεχωριστά σε σχέση με τα υπόλοιπα χαλιά της Κεντρικής Ασίας, εξαιτίας της ιδιόμορφης μεθόδου κατασκευής τους. Οι Θιβετιανοί χρησιμοποιούν ράβδους σαν μεγάλες βελόνες και εξαιτίας της χρήσης αυτών των ράβδων, τα θιβετιανά χαλιά έχουν μια μοναδικής ελαστικότητας και πυκνότητας υφή. Τα χαλιά έχουν μια φυσική γυαλάδα, είναι εξαιρετικής αντοχής και υψηλής ποιότητας, με μοντέρνα και γεωμετρικά σχέδια κυρίως. Είναι τόσο αριστοτεχνικά τα σχέδια και οι συνδυασμοί των χρωμάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από υπερμοντέρνους χώρους μέχρι τους πλέον κλασσικούς. Για να αναζωογονήσουν τον κόσμο τους, οι Θιβετιανοί χρησιμοποιούν δραματικά χρώματα, ενώ για να ζωντανέψουν το πνεύμα τους συνδυάζουν αυτήν την έντονη χρωματική παλέτα με ευοίωνα μοτίβα.

Το Θιβέτ παραμένει αυτόνομη περιοχή, αν και ολοκληρώθηκε η κατάκτησή του από την Κίνα τα τελευταία χρόνια. Παρότι και εδώ έχει αρχίσει μια περίοδος αποστασιοποίησης από το κομμουνιστικό σύστημα, ειδικά για τα χαλιά του Θιβέτ διατηρείται μια ημικρατική εταιρεία. Τούτο συμβαίνει γιατί θέλουν να διατηρηθεί με αυστηρές προδιαγραφές η παράδοση ώστε να παραμείνει η διεθνώς υψηλή φήμη των χαλιών αυτών. Έτσι όλα τα χαλιά στο Θιβέτ παράγονται για τη συγκεκριμένη εταιρεία. Τα πιστοποιημένα, γνήσια χειροποίητα χαλιά από το Θιβέτ, αναγνωρίζονται διεθνώς ως τα καλύτερα στον κόσμο. Βεβαίως όπως παντού, έτσι και στο Θιβέτ, γίνονται νοθεύσεις και καταστρατηγήσεις από ελεύθερους παραγωγούς με φθηνότερα μαλλιά και ταχύτερους τρόπους ύφανσης, που εκμεταλλεύονται την επίσημη καταγωγή Tibet. Η ΑΙΩΝ 1922 έχει την αποκλειστικότητα στην εισαγωγή των χειροποίητων από τη συγκεκριμένη εταιρεία & έτσι εξασφαλίζει απόλυτα την αυθεντικότητά τους.

Τα χειροποίητα χαλιά Agra οφείλουν την ονομασία τους στην φημισμένη Ινδική πόλη Agra, πατρίδα του ιερού μνημείου Taj Mahal. Όχι τυχαία, η Agra είναι η πόλη που ο Μογγόλος αυτοκράτορας Akbar επέλεξε σαν προπύργιο της πολιτισμικής αναγέννησης που επιθυμούσε. Ένα μέρος της πολιτιστικής αναβάθμισης περιελάμβανε και την εξέλιξη της ταπητουργίας στην περιοχή, που αναδείχτηκε σε σημαντικό ταπητουργικό κέντρο κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Τα χαλιά εκείνης της περιόδου αποτελούν προϊόντα αστικών εργαστηρίων και χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση σκοτεινών σχεδίων και περιγραμμάτων πάνω σε ανοιχτόχρωμες επιφάνειες, ενώ φέρουν έντονη την περσική επιρροή.

Η Βρετανική κυριαρχία στην περιοχή έδωσε νέα ώθηση στην ινδική ταπητουργία που μπορούσε πλέον να αντλήσει στοιχεία από την ήδη μακραίωνη παράδοση της ανατολίτικης ταπητουργίας. Έτσι, σήμερα τα χαλιά Agra παρουσιάζουν εκτεταμένες φλοράλ επιφάνειες, καθώς και μοτίβα με μετάλλια ή κεντρικά σχέδια, τόσο στα έντονα, δυνατά κλασσικά χρώματα των Ινδικών και περσικών χαλιών, όσο και σε πιο γήινους, απαλούς τόνους. Σε ό,τι αφορά στο μέγεθος και στην πυκνότητα, τα σύγχρονα χαλιά αποδεικνύονται άξιοι απόγονοι των παλαιοτέρων, με το τεράστιο βάρος και την στερεότητά τους.

Τα σχέδια παραμένουν παρόμοια, με τα κωνικά σχήματα και τα τα ελικοειδή φλοράλ να παραμένουν αρκετά κοινά. Τα βασικά χρώματα στα χαλιά Agra είναι το κόκκινο, το κίτρινο, το πράσινο και το λευκό του ελεφαντόδοντου. Πιο πρόσφατα, ξεκίνησε και η χρήση του καφέ και του μωβ. Η βάση των χαλιών Agra είναι από βαμβάκι, ενώ ο κόμπος που χρησιμοποιείται είναι ασύμμετρος. Τελευταίες στυλιστικές προσθήκες στα χαλιά Agra αποτελεί τόσο η εμφάνιση μιας κεντρικής επιφάνειας που απεικονίζει γωνιώδεις μορφές, όσο και η εγκάρσια διάταξη κάποιου αχλαδοειδούς σχήματος που θυμίζει ορισμένα χαλιά τύπου Khorassan. Ορισμένα από τα χαλιά Agra αποτελούν προϊόν δημιουργίας των τροφίμων στις εθνικές φυλακές της Agra.

Από το 2000 και μετά, αναπτύχθηκε έντονα, η χρησιμοποίηση του φυτικού μεταξιού Bamboo Silk, που σταδιακά αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τις προηγούμενες παραγωγές. Σήμερα, η παραγωγή χαλιών από Bamboo Silk στα χωριά της περιοχής, υπερβαίνει το 50% της συνολικής. Ουσιαστικά, το υλικό αυτό αποτελεί την κύρια πρόταση όλων των διασήμων διεθνώς αρχιτεκτόνων / interior designers και βασική προτίμηση όλων των international VIP πελατών τους. Ήδη, το Bamboo Silk με τα σύγχρονα σχέδια, δημιουργίες επιφανών σχεδιαστών, καθιερώθηκε ως το απόλυτο fashion trend της νέας δεκαετίας που ξεκινά. Η αφαιρετική κυριαρχεί σε αυτά τα σχέδια, όπου το Art and Design, εξελίχθηκε στο Arch and Design, δημιουργώντας μια σειρά αριστουργηματικών σχεδίων, προσαρμοσμένων στην Contemporary Art και στηριγμένων απόλυτα στην minimalism τάση της εποχής.

Γεωπολιτική Μορφολογία:

Ο πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού, ένας από τους αρχαιότερους στον κόσμο, με απαρχές τουλαχιστον 5000 χρόνια πριν, απλωνόταν περίπου στην περιοχή που αναλογεί στο σημερινό Πακιστάν, ένα απέραντο, αλλά σχετικά σύγχρονο κράτος. Βρίσκεται στο σημείο όπου η Νότια Ασία συναντά την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Το Πακιστάν βρέχεται από την Αραβική Θάλασσα στα νότια, ενώ συνορεύει με το Αφγανιστάν και το Ιραν στα δυτικά, την Ινδία στα ανατολικά και την Κίνα στο βορειοανατολικό άκρο. Είναι η έκτη πολυπλυθέστερη χώρα στον κόσμο με πληθυσμό περίπου 140 εκατομμύρια και διαθέτει μια από τις εκτενέστερες μουσουλμανικές κοινότητες. Το όνομά του σημαίνει «Η χώρα των Αγνών» στα Ούρντου και στα Περσικά, και είναι στην πραγματικότητα μια περιοχή με ετερόκλητη ιστορία τουλάχιστον δύο εκατομμυρίων χρόνων. Ανασκαφές στις πόλεις Harappa, Mohenjodaro και Kot Diji έφεραν στα φώς κτίσματα ενός ακμάζοντος πολιτισμού που άνθησε χιλιάδες χρόνια πριν. Το 1500 π. Χ η φυλή των Αρυανών κατέκτησε την περιοχή και απομάκρυνε τους Ινδούς κατοίκους προς τα ανατολικά. Αργότερα, τον 5ο αιώνα π.Χ. οι Πέρσες κατέλαβαν τις βόρειες περιοχές, ενώ οι Έλληνες κατέφτασαν με εντυπωσιακή ορμή το 327 π.Χ υπό την ηγεσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το 712 μ.Χ άρχισε η Αραβική επιβολή στο νοτιότερο μισό της χώρας με έδρα τη σημερινή πόλη Καράτσι, μια επιβολή που διήρκησε τυπικά πάνω από δυακόσια χρόνια. Το Ισλάμ, όμως, ρίζωσε στις κοινότητες και επηρέασε τόσο τον τρόπο ζωής και τις παραδόσεις, όσο και τον πολιτισμό των λαών της περιοχής. Από το 10ο μ.Χ αιώνα ξεκίνησε η συστηματική κατάκτηση των Ινδο-Πακιστανών από μουσουλμάνους της κεντρικής Ασίας, μεχρι το 18ο αιώνα, οπότε και εγκαινιάστηκε μια περίοδος βρετανικής αποικιοκρατίας που διήρκησε δύο αιώνες.

Οι αγώνες της Πανινδικής Μουσουλμανικής Λίγκας τελεσφόρησαν το 1947, έτος που σημαδεύτηκε από το τέλος της Βρετανικής κυριαρχίας και το διαχωρισμό της Βρετανικής Ινδικής Αυτοκρατορίας (Βελουχιστάν) σε δύο ανεξάρτητα κράτη, το Πακιστάν και την Ινδία. Το Πακισταν περιελάμβανε δύο μεγάλες πτέρυγες της πρώην Βρετανικής Ινδικής Αυτοκρατορίας με ισχυρή μουσουλμανική πλειοψηφία και κατείχε τις επαρχίες του Βαλοχιστάν, της Ανατολικής Βενγκάλης, την επαρχία του βορειο-δυτικού συνόρου, το δυτικό Παντζάμπι και το Σιντχ. Ο διαχωρισμός όμως, των εδαφών αποδείχτηκε αρκετά δύκολη υπόθεση, όπως μαρτυρούν οι τρεις πόλεμοι που ξέσπασαν μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και αφορούσαν (δύο από αυτούς) στο διοικητικό καθεστώς του Κασμίρ, το οποίο, κατά τα δύο τρίτα, αποδόθηκε στον έλεγχο της Ινδίας. Το 1971, μετά από ισχυρές πολιτικές και οικονομικές διαφωνίες, το Ανατολικό Πακιστάν, υποστηριζόμενο από την Ινδία, αποσχίστηκε και μετονομάστηκε σε Μπαγκλαντές, συνιστώντας ένα αυτόνομο κράτος. Μια σειρά δημοκρατικών και στρατιωτικών καθεστώτων εναλλάσσεται έκτοτε στην ηγεσία του Πακιστάν, προξενώντας, περιοδικά, έντονο κλίμα πολιτικής ασταθειας. Από το πραξικόπημα του 1999, αρχηγός του κράτους είναι ο στρατηγός Μουσάραφ.

Όπως τα περισσότερα κράτη της Ασίας, έτσι και το Πακιστάν, δεν γνώρισε μακροχρόνια διαστήματα ειρηνης και ασφάλειας. Σαν αποτέλεσμα των επανειλημμένων επιδρομών, της μετανάστευσης προσφύγων από το Αφγανιστάν και Μουσουλμάνων από την Ινδία, σημαντικές αλλαγές στην φυλετική σύσταση του πληθυσμού έχουν σημειωθεί. Η ανίχνευση της καταγωγής για τους Πακιστανούς είναι μια περίεργη και περίπλοκη διεργασία, καθώς ρίζες αποδίδονται στους Δραβιδιανούς, στους Ινδο- Αρυανούς, στους Έλληνες, στους Σκύθες, στους Ούνους, στους Άραβες, στους Μογγόλους, στους Πέρσες, στους Μπαλούτσους και στους Αφγανούς. Οι κύριες εθνικές ομάδες που απαντώνται είναι οι Punjabi, οι Sindhi, οι Παθάνοι, οι Μπαλούτσοι, Muhajir (μετανάστες από την Ινδία την περίοδο της διχοτόμησης και οι απόγονοί τους), ενώ η κυρίαρχη θρησκεία είναι η μουσουλμανική. Η εθνική ταυτότητα των Πακιστανών είναι εν γένει σύνθετη και πολυδιάστατη, βασιζόμενη σε έναν συνδυασμό θρησκείας, γλώσσας, εθνικότητας και φυλής.

 

Η τέχνη της ταπητουργίας στο Πακισταν

Η τέχνη της υφαντουργίας αναπτυχτηκε στην περιοχή που περιλαμβάνει γεωγραφικά και το Πακιστάν σε μια χρονική στιγμή που λίγοι πολιτισμοί ανά τον κόσμο επιδίδονταν σε αυτή. Ανασκαφές στις πόλεις Moenjodaro and Harappa (αρχαίες πόλεις του Πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού) φανερώνουν την εξοικείωση του πληθυσμού με τη χρήση του αδραχτιού, καθώς και με την επεξεργασία μια μεγάλης ποικιλίας υφαντών υλικών.Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν μάλιστα ότι πρώτος ο Πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού Ποταμού εξέλιξε τη χρήση των πλεκτών υφασμάτων. Η παράδοση της επεξεργασίας υφασμάτων έχει επιζήσει με τη μορφή της λαϊκής τέχνης σε πολλές περιοχές του Πακιστάν. Τα σχέδια των υφαντών, η αρχιτεκτονική και τα χαρακτηριστικά της παραδοσιακής τέχνης της χώρας προσιδιάζουν στα γεωμετρικά σχήματα και στα μοτίβα με λουλούδια που είναι αναπόσπαστο κομμάτι του σχεδιασμού των χαλιών. Το γεγονός αυτό συνιστά αρκετά ισχυρή ένδειξη ότι η τέχνη της ταπητουργίας στην περιοχή του Πακιστάν διασώζεται από το μακρινό παρελθόν.

Παρόλo που μια ιστορική άποψη υποστηρίζει ότι η ταπητουργία εισήχθη στην περιοχή με την έλευση των πρώτων Μουσουλμάνων κατακτητών από τη Δύση τον 11ο αιώνα, η ουσιαστική ανάπτυξη της πακιστανικής ταπητουργίας ξεκινά με την εδραίωση της Δυναστείας των Μογγόλων. Ο Μογγόλος σάχης Χουμαγιάν, όντας εξόριστος στην Περσία, ήρθε σε επαφή και αγάπησε την Περσική τέχνη, την οποία και θέλησε να εξαπλώσει και στο Πακιστάν, μεταφέροντας μαζί του στην επιστροφή του και δύο Πέρσες ζωγράφους. Η μογγολική σχολή ζωγραφικής, στην οποία οι προαναφερθέντες έθεσαν τις βάσεις, επηρέασε σημαντικά τη θεματολογία της ταπητουργίας. Ήταν όμως με την άνοδο στη εξουσία του σάχη Ακμπάρ, γιου του Χουμαγιάν, που η μογγολική δυναστεία από τη μια πλευρά, και η ταπητουργία από την άλλη, εδραιώθηκαν. Τα χαλιά που υφαίνονταν στο Punjab εκείνη την εποχή –αποκαλούμενα συχνά χαλιά Lahore- δανείστηκαν τα σχέδια και τα μοτίβα από την μογγολική αρχιτεκτονική. Κατά τη διάρκεια της μογγολικής Δυναστείας τα χαλιά του Πακιστάν έγιναν ιδιαιτέρως περιζήτητα, ακόμα και στο εξωτερικό, για τον ξεχωριστό σχεδιασμό τους και την πλούσια πυκνότητά της υφής τους. Κινητήρια δύναμη, όμως, για την πλήρη εμπορική ενίσχυση της ταπητουργίας, αποτέλεσε η East India Company που έκανε «ανοίγματα» στην Ευρώπη και ενθάρρυνε την ύφανση χαλιών σε μικρές οικογενειακές εστίες σε διάφορα σημεία της περιοχής.

Με τον διαχωρισμό από την Ινδία και την ίδρυση του Πακιστάν το 1947, οι περισσότεροι μουσουλμάνοι τεχνουργοί μετοίκησαν στις περιοχές γύρω από το Καράτσι και το Λαχόρ, δύο ισχυρά κέντρα ταπητουργίας στο σημερινό Πακιστάν. Οικογένειες με καταγωγή από το Κασμίρ συγκεντρώθηκαν στο Λαχόρ και παρά τις ποικίλες αντιξοότητες (έλλειψη πρώτων υλων, περιορισμένη ζήτηση στην αγορά, αβεβαιότητα της προοπτικής κέρδους) κατάφεραν να επανεδραιώσουν τους εμπορικούς δεσμούς με την Ευρώπη. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αποτελούν σήμερα το «ισχυρό χαρτί» της πακιστανικής ταπητουργίας.

Τα χειροποίητα χαλιά σήμερα είναι από τα κορυφαία εξαγώγιμα προϊόντα του Πακιστάν και η παραγωγή τους είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μορφή οικιακής παραγωγικότητας. Οι Πακιστανοί δημιουργοί έχουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουν κάθε τύπο χαλιού με τα πιο δημοφιλή μοτίβα. Υπάρχουν διάφορα σχέδια χαλιών που παράγονται στο Πακιστάν, όπως το Μογγολικό – Κασμίρ και διάφορα περσικά σχέδια, καθώς και Μπουχάρες άριστης ποιότητας. Το Μπαλουχιστάν και το NWFP φημίζονται για τα εξαιρετικά Τουρκομανικά σχέδια και τους συνδυασμούς των χρωμάτων, ενώ το Καράτσι και το Λαχόρ διαθέτουν παράδοση σε tribal μονοϋφαντα σχέδια Τουρκομανικού και Καυκάσιου στυλ και διπλοϋφαντα Μογγολικού τύπου. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ των Μογγολικών ποικιλιών και των αντίστοιχων Περσικών, όμως τα μογγολικά διαθέτουν πυκνότερη υφή και χαμηλότερη τιμή, χωρίς να υστερούν σε ποιότητα. Οι Πακιστανοί υφάντες έχουν αναδειχτεί σε εξαιρετικά εφευρετικούς δημιουργούς, ανανεώνοντας την θεματολογία τους με νέα σχέδια, αντλώντας παράλληλα από τη «δεξαμενή» των αντίκ σχεδίων, διατηρώντας, όμως και τα σχέδια των παραδοσιακών χειροποίητων χαλιών.

«Η Ιστορία είναι ένας καθρέφτης του παρελθόντος

Και ένα μάθημα για το παρόν»

                                                 Πέρσικη Παροιμία

 

«Σε ποια πατρίδα να στραφώ και προς τα πού να πάω;

Με κρατάνε μακριά από γνωστούς κ φίλους.

Ούτε η κοινότητα που ακολουθώ με ευχαριστεί,

Ούτε οι λανθασμένοι ηγέτες τούτης της γης.

Το ξέρω ότι είμαι αδύναμος.

Έχω ένα μικρό κοπάδι και λίγους άντρες»

                                                                  Ζαρατούστρα, Gathas

 

Γεωπολιτική Μορφολογία:

Ο όρος ‘Περσία’ χρησιμοποιείται κυρίως από τους Δυτικούς για να περιγράψει το έθνος του Ιράν, που απλώνεται στο Ιρανικό οροπέδιο και περιλαμβάνει το σημερινό Ιράν και το Αφγανιστάν. Η ονομασία Περσία είναι ελληνικής προέλευσης, καθώς κατάγεται από την αρχαία ελληνική λέξη Πέρσις που περιέγραφε το Ιράν. Αυτή η λέξη, με τη σειρά της, προέρχεται από την επαρχία Φαρς (στα σύγχρονα Περσικά) ή Παρς (στα μέσα Περσικά) στο νότιο Ιράν, που ήταν και το επίκεντρο της αρχικής Πέρσικης Αυτοκρατορίας. Σχεδόν όλες οι ξένες δυνάμεις χρησιμοποιούσαν τον όρο Περσία, μέχρι το 1935, όπου ο Ρεζά Σαχ Παχλαβί ζήτησε από τη διεθνή κοινότητα να αποκαλεί την χώρα του Ιράν («Γη των Αρυανών»), ένα όνομα που οι ίδιοι οι Ιρανοί χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν τη χώρα τους. Όμως, η επιβολή ενός σύγχρονου όρου σε μια χώρα με ιστορία αιώνων, υπήρχε κίνδυνος να αποκόψει το έθνος από το παρελθόν του, και έτσι, το 1959 καθιερώθηκε εκ περιτροπής η χρήση και των δύο ονομάτων.

Η περιοχή έγινε το άνδρο πολλών δυναστειών και αυτοκρατοριών που έδρασαν από αρχαιοτάτων χρόνων. Παρόλο που το πρώτο γνωστό βασίλειο είναι αυτό των πρωτο-Ελαμιτών, που το ακολούθησε η αυτοκρατορία των Μηδών, η πρώτη αμιγής Πέρσικη αυτοκρατορία είναι αυτή των Αχαιμενιδών που αναδύθηκε υπό την καθοδήγηση του Κύρου, του πρώτου αποκληθέντος ως ‘Πέρση’. Η περσική αυτοκρατορία κυριάρχησε στην Μεσοποταμία από το 612 μέχρι το 330 π. Χ και εξαπλωνόταν από το Ιράν, τη Μεσοποταμία, τη Συρία και την Αίγυπτο μέχρι την Μικρά Ασία (τμήματά της) και την Ινδία.. Η επίσημη πρωτεύουσα του κράτους ήταν η Περσέπολη που κάηκε από το Μέγα Αλέξανδρο το 331 π.Χ, όταν ο τελευταίος κατακτούσε, με μια θριαμβευτική πορεία, τη μία μετά την άλλη τις πόλεις της Ανατολής. Μια μακρά περίοδος εξάπλωσης του ελληνικού πολιτισμού ακολούθησε, όμως, οι Πέρσες δεν ξέχασαν τις ρίζες τους και με την αυτοκρατορία των Σασσανιδών επανήρθαν στο προσκήνιο, ιδρύοντας τη δεύτερη Περσική αυτοκρατορία. Κυρίαρχη θρησκεία στην Περσία κατά την περίοδο των Σασσανιδών υπήρξε ο Ζοροαστρισμός που διακήρυξε ο προφήτης Ζαρατούστρα, του οποίου το όνομα έχει εμπνεύσει μεγάλα έργα της δυτικής τέχνης. Η αυτοκρατορία των Σασσανιδών έλαβε τέλος με την ήττα τους από την Βυζαντινή αυτοκρατορία, ενώ με την άνοδο του Ισλάμ (637 μ.Χ) επήλθε μια Αραβική κυριαρχία περίπου 5 αιώνων, μέχρι το 1050 μ.Χ., οπότε και εκδιώκονται από εναλλασσόμενες Περσικές δυναστείες.           

Στο πέρασμα των αιώνων, διάφοροι λαοί θέωρησαν εαυτούς Ιρανούς. Τον 3ο αιώνα π. Χ ήταν οι Ελαμίτες και βόρεια από αυτούς οι Κασσίτες. Στα βορειοδυτικά τμήματα του σημερινού Ιράν κατοικούσαν οι Μαννιάτες, ενώ νότια της Κασπίας θάλασσας είχαν την έδρα τους οι Κάσπιοι. Τη 2η χιλιετία π. Χ έχουμε την κάθοδο των Ιρανών στην περιοχή, ενώ πρώτη φορά γίνεται λόγος για Περσικό πληθυσμό στα νότια την 1η χιλιετία π.Χ. Οι πρώτοι Πέρσες κατάγονταν από τους Αρυανούς. Σήμερα, οι διάφοροι λαοί που κατοικοεδρεύουν στην Περσία δεν συνιστούν μια αμιγή κοινότητα, αφού συχνά χωρίζονται από γλωσσικά, πολιτισμικά και γεωγραφικά σύνορα. Παρόλα αυτά, έχουν όλοι συναίσθηση της κοινής φυλετικής οντότητάς τους. Έτσι, συναντούμε Αζέρους στην βορειοδυτική γωνία, Κούρδους στα σύνορα Τουρκίας και Ιράν, Λούρους στο κεντρικό-δυτικό κομμάτι, νότια του Λουρ Μπαχτιάρους, Πέρσες στο κεντρικό και νότιο Ιράν, Μπαλούτσους στο νοτιοανατολικό Ιράν, Παθάνες στο νότιο Αφγανιστάν, Τατζίκους στο βόρειο Αφγανιστάν, καθώς και Ουζμπέκους, Τουρκομάνους και Κυργύζιους που κατοικούν στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν.

           

Το σημερινό Ιράν, με πρωτεύουσα την Τεχεράνη, είναι μια θεοκρατική δημοκρατία όπου οι Σιίτες Μουσουλμάνοι αποτελούν την θρησκευτική πλειοψηφία. Η Ισλαμική Επανάσταση του 1979 ανέτρεψε τον – υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ- Σάχη και την «Λευκή Επανάστασή» του και ίδρυσε την Ισλαμική Δημοκρατία υπό τα πρότυπα και τις επιταγές του ισλαμικού νόμου, διώκοντας κάθε Δυτικό στοιχείο και επιβάλλοντας στις γυναίκες να φορούν μαντίλα. Οι δύο κύριοι πόλοι της εξουσίας που συγκρούονται σήμερα είναι οι μεταρρυθμιστές και οι συντηρητικοί, με εκπροσώπους, αντίστοιχα, τον Χαταμί (πρόεδρο του Ιραν) και το Χομεϊνί (ανώτατο αρχηγό του Ιράν), που παραμένει πανίσχυρος.

H Ταπητουργία στο Ιράν

 

«Σε όλο τον κόσμο, τα Ιρανικά χαλιά είναι τα σύμβολα της ποιητικής πολυτέλειας»

                                                                                                                Αλεξάντερ Ποπ

Η τέχνη της ύφανσης και κατασκευής χαλιών αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ιρανικής τέχνης και κουλτούρας, μεταφέροντας και ανανεώνοντας μια κληρονομιά αιώνων. Το Ιρανικό χαλί αποδίδει στο έπακρο τις λεπτότερες εκφάνσεις του πλούσιου περσικού πολιτισμού, ενώνοντας το χτες με το σήμερα σε μια αλυσίδα που διασώζει και εμπλουτίζει μια μακραίωνη και σημαντική παράδοση. Πράγματι, η τέχνη της ταπητουργίας στην Περσία εμφανίστηκε πριν χιλιάδες χρόνια, όπως μαρτυρά το αρχιαότερο χαλί που έχει βρεθεί στον κόσμο, το Pazyric. Ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 1949 το έφεραν στο φως, αποκαλύπτοντας ένα μοναδικής τελειότητας εύρημα στα βουνά Αλτάι της Σιβηρίας, στο τάφο ενός Σκύθιου πρίγκηπα. Μελέτες έδειξαν ότι το Pazyric χαλί χρονολογείται στον 5ο π.Χ αιώνα, γεγονός που ενισχύει την εικασία ότι ο Κύρος ήταν αυτός που εισήγαγε την τέχνη της ταπητουργίας στην Περσία, όταν το 537 π.Χ επισκέφτηκε την Βαβυλώνα και εντυπωσιάστηκε από το μεγαλείο της. Φημολογείται ότι όταν ο Μέγας Αλέξανδρος αντίκρυσε τον τάφο του Κύρου, εντυπωσιάστηκε από τα χαλιά που βρίσκονταν εκεί. Ακόμη όμως και πριν την εποχή του Κύρου, νομαδικές φυλές είναι πιθανόν να πσρήγαγαν χαλιά, καθώς τα κοπάδια τους τους προμήθευαν με εξαίρετες πρώτες ύλες, απαραίτητες για την ταπητουργία.

Οι πρώτες γραπτές αποδείξεις για την ύπαρξη των περσικών χαλιών προέρχεται απο κινέζικα κείμενα κατά την περίοδο της Δυναστείας των Σασσανιδών. Οι Άραβες που κατέλαβαν στη συνέχεια την Κτησιφώντα, την πρωτεύουσα των Σασσανιδών, μετέφεραν ανάμεσα στα λάφυρα και το θεωρούμενο ως πιο πολύτιμο των χαλιών, την «Άνοιξη τουKhosroe». Τον 8ο μ. Χ. αιώνα, η επαρχία Azarbaijan είχε ήδη αναδειχτεί σε σημαντικό κέντρο ταπητουργίας, μαζί με το Khorassan, το Sistan και τη Bukhara που παρήγαγαν περιζήτηα και περίτεχνα χαλιά. Η συνακόλουθη επέλαση της Δυναστείας των Σελτζούκων Τούρκων, κατά την Ισλαμική Περίοδο της Περσίας (1038 - 1194), αποδείχτηκε ιδιαίτερα σημαντική για την ανάπτυξη της Περσικής ταπητουργίας, σε αντίθεση με την κυριαρχία των Μογγόλων

όπου αρχικά ανέκοπη, αλλά στη συνέχεια, με την αυξανόμενη επίδραση της Περσικής κουλτούρας στους Μογγόλους, επανήρθε η ύφανση χαλιών.

 Η Δυναστεία των Σαφαβιδών, όμως, υπήρξε η σημαντικότερη για την Περσία, από πλευράς, τουλάχιστον της ταπητουργίας (1499 - 1722). Πράγματι, οι πρώτες απτές αποδείξεις της τέχνης της ταπητουργίας προέρχονται από αυτήν την περίοδο. Ο ιδιαίτερα φιλόμουσος αυτοκράτορας Σαχ Αμπάς ενθάρρυνε την ανάπτυξη τόσο του εμπορίου, όσο και των τεχνών, ενισχύοντας τις επαφές με την Ευρώπη, ενώ μετέτρεψε και την νέα πρωτεύουσα του κράτους, το Ισφαχάν, σε μια από τις λαμπρότερες πόλεις της Περσίας. Τα αυτοκρατορικά χαλιά αυτής της περιόδου χαρακτηρίζονται από την προσεκτικά οργανωμένο και εκλεπτυσμένο σχεδιασμό τους και τη μεγάλη επιδεξιότητα της κατασκευής. Τα καμπυλόγραμμα μοτίβα μεγάλης πολυπλοκότητας και η χρήση ασημένιων και χρυσών νημάτων είναι ανάμεσα στα χαρακτηριστικά των ποικιλιών που έφτασαν στο απώγειο της δημιουργικότητας εκείνη την εποχή. Το αρχαιότερο επιζήσαν δείγμα αυτής της περιόδου είναι το επονομαζόμενο ως χαλί Ardebil, που εκτίθεται σήμερα στο Albert & Victoria Museum στο Λονδίνο. Ανάμεσα στις αμέτρητες αντιγραφές αυτού του χαλιού που έχουν κατασκευαστεί, συγκαταλέγεται και ένα χαλί της πρωθυπουργικής οικίας της Βρετανίας, καθώς και το Ardebil που ο Χιτλερ είχε στα γραφεία του στο Βερολίνο. Σημαντικά κέντρα ταπητουργίας αναδείχτηκαν εκείνη την εποχή, όπως το Kerman, το Isfahan, το Kashan, το Tabriz και το Herat. Η αυτοκρατορική περίοδος της περσικής ταπητουργίας έλαβε άδοξο τέλος με την Αφγανική εισβολή το 1722 και έπρεπε να έρθει ο 19ος αιώνας και η δυναστεία των Κατζάρων για να ανακτήσει τόσο το εμπόριο όσο και η ταπητουργία την πρότερη ισχύ τους και το Tabriz να αναδειχτεί για ακόμη μια φορά σε κεντρικό κόμβο παραγωγής και εμπορίας χαλιών.

Σήμερα, η ταπητουργία παραμένει η πιο διαδεδομένη χειροτεχνία στην Περσία, με όγκο εξαγωγών που έρχεται τρίτος μετά από αυτόν του πετρελαίου και των πετροχημικών προϊόντων. Το βασικό υλικό για την ύφανση χαλλιών παραμένει το μαλλί, ενώ χρήση μεταξιού έχουμε από το 16ο αιώνα στο Sabzavar και το 17ο στο Kashan και στο Yedz. Ο κόμπος που χρησιμοποιείται ειναι της τεχνοτροπίας shenneh, ενώ σε ό,τι αφορά στα μοτίβα, τα περσικά χαλιά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τα γεωμετρικά χαλιά, που είναι κυρίως νομαδικής προέλευσης και τα καμπυλόγραμμα που παρουσιάζουν συνθέσεις λουλουδιών. Τα διαφορετικά μοτίβα αποτελούν και ένδειξη της φυλής ή της περιοχής όπου η ύφανση ενός συγκεκριμένου χαλιού είναι διαδεομένη. Το πιο σύνηθες μοτίβο των Περσικών χαλιών είναι το κεντρικό μετάλλιο, που απαντάται κυρίως σε χαλιά μεγάλου μεγέθους. Ακόμα, όμως, και αν δύο χαλιά έχουν το ίδιο σχέδιο, το μετάλλιο αποκλείεται να είναι ακριβώς όμοιο με κάποιο άλλο. Οι υφάντες εμπνεύστηκαν πιθανότατα τη χρήση του μεταλλίου από τις τοιχογραφίες των τρούλων στα τζαμιά, φανερώνοντας το βαθύ θρησκευτικό τους αίσθημα. Τα Περσικά χαλιά θεωρούνται σήμερα λανθασμένα ως απολύτως συνώνυμα των ανατολίτικων χαλιών, παρανόηση που αποδίδει όμως στο έπακρο τη μεγάλη επιρροή της Περσικής ταπητουργίας στις παγκόσμια παραγωγή χαλιών.                

Περιεχόμενα: CarpetPedia

Καταστήματα

Καταστήματα

(Έναντι "ΥΓΕΙΑ")
210-6231300
kifisias@aion1922.com
Ωράριο λειτουργίας:
Δε. 10:00 - 18:00
Τρ. 10:00 - 18:00
Τε. 10:00 - 18:00
Πέ. 10:00 - 18:00
Πα. 10:00 - 18:00
Σά. 10:00 - 18:00
Χάρτης Περιοχής και Οδηγίες
(και Αθανασίου Διάκου)
210-9703432
poseidonos@aion1922.com
Ωράριο λειτουργίας:
Δε. 10:00 - 18:00
Τρ. 10:00 - 18:00
Τε. 10:00 - 18:00
Πέ. 10:00 - 18:00
Πα. 10:00 - 18:00
Σά. 10:00 - 18:00
Χάρτης Περιοχής και Οδηγίες
Καλέστε μας δωρεάν στο 800-11-1922-0, για οποιαδήποτε πληροφορία γύρω από τα χαλιά!
custserv@aion1922.com
After Sales Service
210 3000500 (10:00 - 16:00), εκτός Σαββάτου
Copyright © 2018 Αυθεντικά Χειροποίητα Χαλιά ΑΙΩΝ 1922
 

Αυθεντικά Χειροποίητα Χαλιά ΑΙΩΝ 1922: Ο κόσμος της πιστοποιημένης ποιότητας στα χειροποίητα χαλιά και κιλίμια. 

Η μεγαλύτερη και πληρέστερη συλλογή αυθεντικών χαλιών στην Ευρώπη. Χαλιά σε άπειρα σχέδια, χρώματα, αλλά κα σε κάθε πιθανή και απίθανη διάσταση.
 
Καταστήματα χαλιών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, χιλιάδες αυθεντικά χαλιά ΑΙΩΝ 1922!

 

Επισκέπτες All Time

6292228
Τώρα OnLine: 454